Sunday, August 28, 2016

ඉරත් හෙමිහිට සයුර සිපගෙන.........





ඉරත් හෙමිහිට සයුර සිපගෙන යන්න සැරසුණ සොඳුරු හවසක..
ඔයත් දවසක මගෙන් ඔය ලෙස යන්න යනවද ඇහුවා මතකද..
ගියත් හෙට මං ආයේ එනවා ඔයා මට ඒ කීව විලසට..
ගියත් ඉර නම් ආයෙ ආවා ඔයා ආයෙත් ආවේ නැතුවට..

මලක් පරවී යනවා දැකලා ඔයත් මිලිනවි යයිද ඇහුවම..
මිලින වූවත් හිරුත් සමඟින් යළිත් එන බව කිව්වා මතකද...
මිලින මල් හැම හිරුත් සමඟින් යළිත් නොඑනා දහම සිහිකළ..
ආයේ දවසක් හිරුත් සමඟින් ආවෙ නැති ඒ සොඳුරු මල නුඹ..

සැදැහැ සිතකින් එක්ව සිත් බැඳ පහන් දැල්වුව සොඳුරු හවසක...
පහන් සිල ලෙස සෙනෙහෙ දිගුකල් තිබේවා අපි පැතුවා මතකද..
පහන් සිල සිය දිවිය නිමකොට අඳුරු ලොව වෙත ගිහිපු විලසට...
අපේ සෙනෙහස් පහන් සිල අද නිවී ගොස් ඇත පැතුම් සුන්කොට...
.
.
.
.

~ රන්දු ~

Sunday, July 17, 2016

මද පවන නුඹෙ සුවඳ අරගෙන මගේ ලවනත කොඳුරනා..... ෴







සීත හිරිගඩු කැඳවනා..
සුමුදු වැහි බිඳු දැවටෙනා..
මද පවන නුඹෙ සුවඳ අරගෙන
මගේ ලවනත කොඳුරනා...

ඈත දිනයෙක නුඹ මෙමා..
සීතලෙන් මුසපත් වෙලා..
දෑත දෑතින් පටලවාගෙන
මුවට රහසක් කෙඳිරුවා...

ආදරෙන් අප ලංවෙලා..
ගෙවූ කාලය සිහි වෙලා..
මටත් නොදැනිම උනපු කඳුළක්
නෙත් අගින් දැන් ගිලිහුණා...
.
.
.
.
෴ රන්දු ෴

Saturday, July 9, 2016

ඇගේ සෙනෙහස සොයා යන්නට හිතයි ගැලවී මේ පියැස්සෙන්........෴




අහීමි වී ගිය මිහිරි සුවඳක්
මතක සැමරුම් කවුළු අස්සෙන්..
එබි එබී තෙත් කරනවා නෙත්
නොවැටි කඳුළක් නෙත් අගිස්සෙන්..
නොවුණු විකසිත මිලින කුසුමක
සුවඳ හදවත පෙලන අස්සෙන්..
හීන ලෝකයේ හිටිය සඳමලි
කරයි එබිකම් හිත් අගිස්සෙන්...

ඇරඹුමක් නැති විරහවක් නැති
දෙසිත සැඟවුණ පෙමක පහසෙන්...
මතක සැඟවී තිබුණ බව මං 
දන්නෙ නෑ මගෙ සිතට රහසෙන්..
ගලන ලෙස මහ කඳුළු දියවර
පොළව වෙත දුක පිරුණු අහසෙන්..
උනන කඳුළැල් හෙලනු තහනම්
ලොවේ සැමදෙන බනියි රහසෙන්..

පියාඹා ගොස් අනන්තය වෙත
කොහේ හෝ ඈ සිටි පැලැස්සෙන්..
ඇගේ සෙනෙහස සොයා යන්නට
හිතයි ගැලවී මේ පියැස්සෙන්..
ඇගේ ඇස මත මිහිරි කැලුමන්
බලමි ඇගෙ නෙත් කෙවෙනි අස්සෙන්..
තියා ඇයගේ උකුල මත හිස
හෙලමි කඳුළැල් ඇස් අගිස්සෙන්..
.
.
.
෴ රන්දු ෴

Tuesday, October 13, 2015

ලියැවුණේ කොතැනකද සෙනෙහසට ජාතියක්......෴





මොහොතක් දෑස පියාගෙන
මවනවා සිතින් මම
තිලකයක් තැබූවොත් 
කොහොමද නුඹේ නළලත..
පිච්ච මල් මාලාවක් පැළඳුවොත්
කොහොමද නුඹේ කෙහෙරැලි..
.

දෑස් හැර බලමි යළි
හිනාවේ නැහැනෙ වෙනසක්..
ඇසේ අග්ගිස්සේ රැඳි
කතාවේ නැහැනෙ වෙනසක්..
ලියැවුණේ කොතැනකද
සෙනෙහසට ජාතියක්..
මද්දලය වයන්නට හැකියි මට,
මුමුණන්න සිංහල ගීතයක්..
.

ජාතියෙන් මා සුළු ය
එහෙත් සෙනෙහස සුවිසල්‍ ය
තහනම් නැතිය
කියන්නට (නො)හැකි ය,
.

ගොලුවූ හදවතින්
බලා හිඳීම මනකල්‍ ය...
.
.
.

෴ රන්දු ෴

Saturday, September 26, 2015

නුඹට මගෙ කවි නැති හැටී....






ආදරේ හිත පුරෝගෙන තිබු,
පිදුවෙ උණුසුම් ලෙසින් බැතියෙන්,
ඒ නමුත් පන්හිඳේ තුඩගින්,
නුඹට මගෙ කවි නැති හැටී
.....
.
මෙතෙක් කල් සිත නොලැබු සෙනෙහස,
සත්තකයි මට ලැබුණා නුඹගෙන්,
ඒ වුණත් හිත පිරුණු සෙනෙහෙන්,
නුඹට මගෙ කවි නැති හැටී
......
.
විරහ ලතැවුල් නිවා හල මුදු,
සීත පහසින් සිතම තෙමමින්,
ආල වට්ටම් කොතෙක් ඇතිමුත්,
නුඹට මගෙ කවි නැති හැටී
......
.
රෝස යායක අතුරවන සුව,
හංස විල මත මිහිරි පහසට,
වශීකෘත වී සිතඟ සැලුණත්,
නුඹට මගෙ කවි නැති හැටී
......
.
.
෴ රන්දු ෴

Saturday, July 18, 2015

තළවකැලේ ගියෙමි, සංවේගයට පත් වීමි.......෴



          ගිය මාසේ 30 වෙනිදා 'අපි ට්‍රිප් යමු ද' කියලා හිමාෂි (හිමාෂි කරුණාරත්න) කිව්වම නිකං ඉබ්බා දියට දැම්මම දැන් නෑවේ කිව්වා වගේ ංහා කිව්වා එකෙන්ම. බ්ලොගර්ස්ලාගේ ට්‍රිප් එකක්ලු, කට්ටිය 35ක් විතර සෙට් කරගන්න ඕනිලු අනං මනං කතා ටිකක් කිව්වම මාත් ඉතින් දන්න අඳුනන බ්ලොගර්ස්ලා සෙට් එකකට විස්තරේ කිව්වා. ඒත් ගොඩක් දෙනෙක් අදිමදි කරා. කොහොමහරි සත්සරයා මේකට සෙට් කරගන්න මට පුළුවන් වුණා.

මෙන්න මේ සබැඳියේ ගමන ගැන වැඩි විස්තර තිබුණා...

        කොහොමින් කොහොමහරි ගමන පිටත් වුණා. අවිස්සාවේල්ල-කිතුල්ගල-ගිනිගත්හේන හරහා මඟ දෙපස සිරි නරඹමින් මීට කලින් කවදාවත් මුණ නොගැහුණ බ්ලොග් කරුවන් එක්ක මුහු වෙමින් හෙමින් හෙමින් තළවකැලේට සේන්දු වුණා. ඒ අතරමඟදි ඩෙවෝන් ඇල්ල වගේම සෙන්ට් ක්ලෙයාර් ඇල්ලේ සිරි නරඹන්නත් අමතක කරේ නෑ....

ඩෙවෝන් ඇල්ල ළඟඳි... මම, සම්පත් අයියා, සත්සර, හිමාෂි සහ සුමිත් අයියා.

          තළවකැලෙන් මොකක්දෝ බැනර් එකක් ප්‍රින්ට් කරගත්තට පස්සේ අපිව ලිඳුළ කියන ගමට බොහොම පරිස්සමින් අරගෙන යන්න අපේ අති දක්ෂ ඩ්‍රයිවර් අයියට පුළුවන් වුණා( ඒ පාර බස් එකකට යන්න ගොඩක් අමාරු බොහොම පටු පාරක්...). :D


          කෑම ටිකක් පරක්කුයි කියලා පලනි අයියා (පලනි විජයකුමාර්) කිව්ව නිසා අපි ලිඳුළ ගමේ තිබුණ ඉස්කෝල දෙකක් බලන්න ගියා. මේ ගමනේ නියම අර්ථය හරියටම මට අවබෝධ වෙන්න ගත්තේ ඒ ඉස්කෝල දෙකට ගියාට පස්සේ. ඉස්සෙල්ලම ගියේ ලිඳුළ ගමේ තිබුණ ප්‍රාථමික ඉස්කෝලෙකට. එදා සෙනසුරාදා දවසක් වුණත් ඉස්කෝලේ චූටි ළමයි කිහිපදෙනෙක් හිටියා. එයාලගේ ගුරුතුමියත් එක්ක. ඒ ශිෂ්‍යත්ව පන්තියේ ළමයි ලු. එයාලගේ ටීච එයාලට ශිෂ්‍යත්ව විභාගය වෙනුවෙන් අමතර පන්තියක් කරනවා. අපි එක එක්කෙනා ඒ ක්ලාස් එකට ඇතුළු වෙන වාරයක් ගානේ ඒ ළමයි 'වෙල්කම් සර්, වෙල්කම් ටීචර්' කියලා කියන්න ගත්තේ හරිම අහිංසක විදියට. බෑන්ඩ් කණ්ඩායමක් ප්ලේ කරලා පිළිගැනීමේ ගීත කියලා බෙර ගහලා පිළිගන්න එයාලට වත්කමක් නැතත් බොහොම අහිංසක විදියට ඒ දරුවෝ අපිව පිළිගත්ත විදියට ඒ අහිංසක කමට ඉස් ඉස්සෙල්ලම ආදරේ හිතෙන්න ගත්තා.

       කලා හිත බ්ලොග් එක ලියන කළ්‍යාණ මිත්‍ර අයියා (සුමිත් අයියා)  ඒ දරුවෝ එක්ක බොහොම කුලුපගව කතා කරා(ඇත්තටම කතා කරා කියන එක වැරදියි. කතා කරන්න උත්සාහ කරා.) අපේ සෙට් එකේ සිංහල කාටවත් දෙමළ භාෂාව කතා කරන්න බෑ. ඒ ළමයින්ගේ වචන වලට ඇහුම්කන් දෙන්න බැරුව ඒ වෙලාවේ අපේ හිත් වලට ලොකු අසරණකමක් ලැජ්ජාවක් දැනුණා. සුමිත් අයියාගේ 'සිංහල වචන' වලින් අපි හැමෝගෙම හිත් වල තිබුණ වේදනාව එළියට දාන්න චූටි උත්සාහයක් ගත්තා. ඒ වචන ඒ විදියටම 'දෙමළ වචන' කරන්න පලනි අයියා පුළුවන් උපරිමය කරා. ඒ දරුවන්ට ඉගෙන ගන්න ඕනි පොඩි පොඩි දේවල් ටිකක් ගෙනියන්න මේක සංවිධානය කරපු ලංකාඩේලි ආයතනය අමතක කරලා තිබුණේ නෑ. වයිට් බෝඩ් එකක්, වගේම සිංහල-දෙමළ-ඉංග්‍රීසි ශබ්දකෝෂයක් ඒ දරුවන්ට ඒ මොහොතෙම පරිත්‍යාග කරේ තවත් අවස්ථාවක මීට වඩා දෙයක් මේ දරුවන්ට දෙන්න ඕනි කියන ඒකායන අරමුණ ඇතුව.


පරිත්‍යාග කරන මොහොත....


          ශබ්දකෝෂය ඒ දරුවන්ට දුන්න ගමන්ම ඒ පොඩි උන් ටික ඒක වටේට එකතු වුණා. ෆොටෝ එකකට ගන්න වගේ බොහොම අපූරුවට ඒක වටේ එකතු වුණේ ඒ වගේ දෙයක් මීට කලින් කවදාවත් දැකපු නැති ගානට (ඇත්තටම ඒක එහෙම වෙන්න ඇති කියලා පස්සේ හිතුණා..).

ඩික්ෂනරි එක වටකරගෙන....


         ඒ ළමයින්ගේ චූටි ඉස්කෝලෙන් පිටත් වෙලා අපි ආවේ ග්ලේනිගල්ස් දෙමළ විද්‍යාලයට. ඒ ඉස්කෝලේ සාමාන්‍ය පෙළ වෙනකං අධ්‍යාපන පහසුකම් තියෙන ඉස්කෝලයක්. 'අධ්‍යාපන පහසුකම් තිබෙන' කියලා කිව්වට ඒක බොහොම දුෂ්කර ඉස්කෝලයක් කියලා අපිට තේරුණේ කැඩිච්ච සිංහල භාෂාවෙන් හදවතේ තිබුණ කතාව වචන කරන්න උත්සාහ කරපු විදුහල්පතිතුමාගේ කතාව ඇහුවම.

      අපි වාඩි වෙලා හිටපු පන්තිකාමරේට ඉස්කෝලේ ඇඳුමින් සැරසුණ ළමයි එකාදෙන්නා පිරෙන්න පටන්ගන්නවත් එක්කම විදුහල්පතිතුමා කතාව පටන් ගත්තා. (නිවාඩු දවසක් වුණත් ඒ ළමයි හිටියේ ඉස්කෝලේ ඇඳුමින්. අපි එනවා කියලා දැනගෙන, ඒ විදියට එන්න කියලා ළමයින්ට උපදෙස් දෙන්න ඇත්තේ විදුහල්පති තුමා වෙන්න ඇති.)

          මේ එතුමගේ වචන වලින් මගේ හිතට ගොඩා..ක්ම දැණුන වචන ටිකක්......
       "බලන්න මේ ළමයින්ගේ මූණු දිහා. පව්. ගොඩක් අසරණ ළමයි. මේ වගේ ළමයි හැමදාම මේක ඇතුලෙම පරවෙලා යනවා. මං මේ ඉස්කෝලේ වැඩ බාරගත්තේ 2014 අවුරුද්දේ. ඒ වෙනකං මේ ඉස්කෝලෙන් ඕ ලෙවල් පාස් වුණේ අවුරුද්දට එක්කෙනෙක් වගේ. ඒත් මං ආවට පස්සේ මේකට හේතු හොයලා බැලුවා. කරන්න පුළුවන් හැමදේම කරා. කොහොමහරි ළමයි උනන්දු කරලා ගිය අවුරුද්දේ රිසල්ට් ටිකක් වැඩි කරගන්න පුළුවන් වුණා. මගේ ඔෆිස් එක ළඟ රිසල්ට් දාලා ඇති. ටිකක් බලන්න.



          "ඒක බලනකොට ඔයලට තේරෙයි මේ ළමයි හැමෝම ඉංගිරිසි ෆේල්. මේ ඉස්කෝලෙට ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයෙක් ඉන්නවා. ඒත් එයා තළවකැලේට කිලෝමීටර් 50ක් විතර ඈත. තළවකැලේ ඉඳන් මෙහෙට ත්‍රී වීල් එකක 350ක් විතර ගන්නවා. ඉතින් ඒ නිසා අර ටීච මෙහෙට එන්න ටිකක් අදිමදි කරනවා. මුලදි සතියට දවස් 2ක් විතර ආවා. දැන් එහෙමවත් නෑ. පව් මේ ළමයි. ඔය මහත්තුරු පුළුවන් නම් ඉස්සෙල්ලම ඒ ප්‍රශ්නෙට මොනාහරි දෙයක් කරලා දෙනවා නම් මේ ළමයි වෙනුවෙන් ඒක ලොකු උදව්වක්."
       
  මේ දේවල් එකින් එක ඇහෙනකොට මහා සංවේගයක් හිතේ ඇති වෙන්න ගත්තා...
           "දැන් මේ මහත්තුරු ආපු වෙලේ ඉඳන් ළමයින්ගේ ෆොටෝ ගන්නවා. මට ඒකට මුකුත් කියන්න බෑ. ඒත් එහෙම අවසර නෙතුව ඉස්කෝලෙකට ඇවිල්ලා ෆොටෝ ගහන එකෙන් මට ඉන්ක්වයරි එකකට එන්න කියයිද දන්නෙත් නෑ. එක සැරයක් එහෙම වුණා. අපි මේ ළමයින්ට අරවා දෙන්නම්, මේවා දෙන්නම් කියලා ෆොටෝ ගහගෙන ගිහින් අන්තිමට දේශපාලන පක්ෂෙකින් ඒ ෆොටෝ පත්තරේ දාලා ආටිකල් එකක් කරලා තිබුණා. අනේ මේ මහත්තුරු මාව ඒ වගේ තත්වෙකට පත් කරන එකක් නෑ කියලා මං හිතනවා."

           කාගෙවත් වැඩි අවධානයක් නොලැබුණ වතුකරේ ඉන්න මේ අහිංසක දරුවන්ට උදව් දෙන්නම් කියලා සමහර රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වලින් ඇවිත් මේ විදියේ ෆොටෝ ගහන් ගිහින් ආයේ පැත්ත පලාතේ පස් පාගන්නේ නැති බව විදුහල්පති තුමාගේ නොකියූ වචන වලින් අපිට තේරුණා. ඒ ආයතන වල 'හිත උණුවෙන නියෝජිතයෝ' ෆොටෝ කෑලි ටිකක් පෙන්නලා මව් සංවිධානයෙන් දත ගලවන හැටි මට මැවිලා පෙනුණා. පව් අසරණ දරුවෝ...

          මේක මේ දරුවන්ගේ ජාතියේ ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි කියලා අපිට වැටහුණා. තමන්ගේ ජාතියේම යැයි කියාගන්න බොහොමයක් දේශපාලඥයෝ මේ පැතිවල ලයිට් කණුවක් කණුවක් ගානේ අරක්ගෙන ඉන්නේ ඒ පැත්ත තමන්ගේ කියලා ප්‍රදර්ශණය කරන්න. ඒත් ඡන්දෙ කාලෙට විතරක් මේ පැත්තේ පස් පාගන මේ උදවිය ආයේ මේ දිහා හැරිලාවත් බලන්නැති විත්තිය වැඩි දුරට කතා කරනකොට අපිට තේරුණා. සමහර විට ඒ උදවියගේ උවමනාව මේ ළමයි හොඳට ඉගෙන ගන්නේ නැතුව ඉන්න එක වෙන්න ඇති. හොඳින් ඉගෙන ගත්තොත් මේ දරුවෝ ලොකු වුණ දවසකට වතු වල තේ දලු කඩන්න, ඒ වැඩ කරන්න කට්ටිය නැති වෙනවනේ. ඉතින් ඒ නිසා මේ විදියේ අඩු සැලකිලි මේ පැත්තට ඇති කියලා මට හිතුණා.
          ඒත් මේ අහිංසක දරුවෝ.... ඒ දරුවන්ටත් රටේ අනිත් දරුවන්ට වගේම ඉගෙන ගන්න අයිතියක් තියෙනවා. ඒත් මේ දරුවන්ට ඒ වරප්‍රසාද ගොඩක් අහිමි කරලා තියෙන්නේ හරියට මේ දරුවෝ මොකක්හරි ලොකු වැරැද්දක් කරලා වගේ...

          දෙමළ ජනයා වෙනුවෙන් කිය කිය කෑ මොර දුන්න ප්‍රභාකරන්වත්, දැන් TNA එක වත් මේ අයට මුකුත් සෙතක් කරන්නේ නැතුව ඇතිද.. ඒ ප්‍රශ්නේ මම මගේ යාලුවෙක්ගෙන් ඇහුවා. නෑ බං. යාපනේ දෙමළ කියන්නේ කුලයෙන් උසස් අයලු. වතුකරේ අය කුලයෙන් පහත්ලු. දෙමළ අය අතරේ ඔය කුල ප්‍රශ්නේ ගොඩක් තියෙනවා. ඒ නිසා කුලයෙන් උසස් අය කුලයෙන් පහත් අය උඩට එනවට කැමති නෑ....හ්ම්ම්ම්ම්

          ඉතින් මේ අහිංසක දරුවෝ මුළු රටෙන්ම කොන් වෙලා නේද කියලා බොහොම වේදනාවක් හිතට දැණුනා. අරන් ගිහිපු බොහොම සුළු පරිත්‍යාග කිහිපයක් ඒ ඉස්කෝලෙටත් දෙන්න සංවිධායකවරු ඉදිරිපත් වුණා....

විදුහල්පතිතුමාට විජය අයියා ශබ්දකෝෂයක් පරිත්‍යාග කරන මොහොත..


තෑගි වටකරගෙන ඉන්න ඒ දරු දැරියන්....


බලාපොරොත්තුවේ හසරැල්.....

 ඉදිරියේදී මේ දරුවෝ වෙනුවෙන් යමක් කරන අධිෂ්ඨානෙන් අපි ඒ ඉස්කෝලෙන් පිට වෙලා ආවා....


පසු සටහන :

    අපේ ගමනේ දෙවන දවසේ  ලිඳුළ ගමේ එක ඉස්කෝලෙක ග්‍රවුන්ඩ් එකේ කාන්තා ක්‍රිකට් තරඟාවලියක් සංවිධානය කරලා තිබුණා. විවිධ පැති වලින් ඒකට ටීම් 11ක් සම්බන්ධ වෙලා හිටියා.

තරඟ ආරම්බයට පෙර කණ්ඩායම් පෝලිමේ...

තරඟය අතරතුර...

කුසලාන...

තරඟය අතරතුර අපේ අය..
ඩ්‍රයිවර් අයියා, මම, සත්සර, රූපේ(සත්සරට පිටුපස), හිමාෂි, උපුල් අයියා, මලිත..


ටජ්මහල්, මුම්ටාස් සහ සාජහාන්.....:D

ඒ තරඟයේ සියලු බරපැන නෙළුම්යාය බ්ලොග් සංසදය සහ අඩයාලම් සංවිධානයෙ එකමුතුවෙන් දරලා තිබුණා. තරඟ සියල්ල අවසානයේ ත්‍යාග ප්‍රදානෝත්සවය පැවැත්වුණා. ඒත් එක්කම විශේෂ දෙයක් සිදුවුණා. සිංහල බ්ලොග් ලිපි පළවෙන්න තියෙන නෙළුම් යාය වගේම දෙමළ භාෂාවෙන් ලිපි පළකරන්න තාමරෛකුලම් කියන වෙබ් අඩවිය විවෘත කිරීම හිමාෂි කරුණාරත්න සහ පලනි විජයකුමාර් අතින් සිදු වුණා...

සංකේතාත්මකව තාමරෛකුලම් විවෘත කරන අවස්ථාව...


       ගමනේ සියලු මිහිරි මතකයන් එක්ක ඒ වගේම හිතේ කොනක ඉපදුණ ලොකු සංවේගයකින් මුලු හිතම පුරවගෙන ආපහු එන්න පිටත් වුණා. යනකොට කටින් පිටවුණ වචන සේරම ගොලු වෙලා එනකොට නිෂ්ශබ්දව හිටියේ මහන්සියටත් වඩා හිතේ තිබුණ දුකට වෙන්න ඇති......

        ගමනට සම්බන්ධ වුණ හැමෝම ඉතාම මිත්‍රශීලී උදවිය. සත්සර, හිමාෂි, සුමිත් අයියා, රූපේ, මලිත, අලුපාට ලියන රනා(උඹේ නම මතක නෑ බං), ඇනෝපීලිස්, විජය අයියා, සම්පත් අයියා සහ අක්කා, අනිත් අක්කා(නම මතක නෑ), උපුල් අයියා, නිශාන්ත අයියා, කටුස්සා, දයා අයියා, ඩ්‍රයිවර් අයියා, ගමනේ අවසන් අදියරේදි සම්බන්ධ වුණ US වල අයියයි අක්කයි :D , එතකොට හිමාෂිගේ ඔෆිස් එකේ අනිත් අයියයි හැමෝම ආදරෙන් මතක් කරන ගමන් මේ ලියමන අවසන් කරනවා...
ආයෙත් දවසක මුණ ගැහෙමු..........

Sunday, July 12, 2015

නිහඬ ඉකිබිඳුම.........෴





"ආදරේ කියන්නෙද. ම්ම්ම්ම්ම්... ආදරේ කියන්නේ පරිත්‍යාගය. මට හිතෙන්නෙ එහෙමයි."
එයා මගේ ඇස් වලට එබිලා එහෙම කියනකොට මට එයාව බදාගෙන හයියෙන් අඬන්න හිතුණා. ඒත් මං යාන්තමට හිනා වුණා. ආදරෙන්. එයාගෙ හිත රිදෙයි කියලා බයෙන් වගේ.

"ඔයා කවදාවත් මගේ කරගන්න මට බැරි වුණාට ඔයාගේ ආදරේ මට ලැබුණ මේ කාලේ පුරාම මං ඉතිරි කරගත්ත මතක ටික මට ඇති." මගේ පපුවට ඔලුව තියාගෙන එයා දිගටම කියවගෙන යනවා. ඒ වචන ආදරණීය වේදනාවක්. හදවතේ ගැඹුරුම තැන් වල තියෙන කඳුළු උල්පත් වල කඳුළු ඇස් වලින් වාන් දාන්න පටන් ගත්තේ මටත් නොදැනිම වගේ. මං එයාට හොරෙන් ඒ කඳුලු අත් වල තවරගත්තා.

"ඔයා මට හොරෙන් අඬන්නේ ඇයි. කොල්ලෝ අඬන්නේ නෑ....අනේ.." එයා හරිම හුරතල් විදියට කියලා මගේ ඇස් දිහා බැලුවා. පිරිමි අඬන්නේ නෑ කියලා ගැහැණු හිතුවට ගැහැණුන්ටත් වඩා වැඩිපුර පිරිමි අඬනවා. ඒත් කඳුළු වලින් නම් ගැහැණු හැමවෙලේම දිනුම්. අඬනවා කියන්නේ ඇස් වලින් කඳුළු වැටෙන එකම නෙවෙයි.

"හරි හරී.... පිරිමිත් කඳුළු නැතුව අඬනවා තමයී......." එයාට මං හිතන දේත් තේරෙනවා.

"මගෙ පණ්ඩිත ඇටකිත්තී.." මං එහෙම කියන්න හදලත් ආයේ වචන ගිලගත්තා. එයා කියාගෙන යන දේට බාධා කරන්න මට හිතුණේ නෑ.

"ඔයා ඒ දවස් වල මගෙන් ඇහුවා 'මං ඔයාට ඇත්තටම ආදරෙයි කියලා ඔයා පිළිගන්නවද' කියලා. මතකද. ම්ම්ම්ම්??"
පරණ මතක.
හරියට ඉටිපන්දමක ඉටි වගේ. කොච්චර පිච්චිලා ඉවර වුණත් ඉටිපන්දම යටින් චූටියට හරි ඉටි ටිකක් ඉතිරි වෙනවා.

මං "ඔව්" කියලා උත්තර දුන්නා. වචනෙන් නෙවෙයි. ඔලුවෙන්.

"ම්ම්ම්.. ඔයා දන්නේ නෑනෙ. මං ඒ දවස් වල ඒකට 'ඔව්' කියලා උත්තර දුන්නට මං එහෙම කිව්වේ බොරුවට. මං හිතුවේ ඔයා ආදරේ මගේ ලස්සනට විතරයි කියලා." එයා ඔලුව පැත්තකට කරලා හරි දඟකාර විදියට ඇහැක් ගැහුවා. "ඒත් දැන් මං දන්නවා ඒ ආදරේ ඇත්තටම මට කරපු ආදරයක් කියලා."

"ඒ කොහොමද" කියලා අහන්න වගේ මං ඇස් පුංචි කරලා නළල රැලි කරා.

"නැත්තන් අද ඔයා මාව මුණගැහෙන්න එන්නේ නෑ නේ මෙහෙම. නේද." එයා කිව්ව දේ ඇත්ත නැත්ත මොකක්ද කියලා මම වත් තාම දන්නේ නෑ. ඔයා එයාට වඩා ගොඩක් ලස්සනයි. මම ඒ දවස් වල හිතුවේ මම ආදරේ කරන්නේ ඔයාගේ ලස්සනට කියලා. ඒත් පස්සේ මට හිතුණා මම ඔයාට ඇත්තටම ආදරෙයි කියලා. ඒත් එතකොට එයා. මං එයාටත් ආදරෙයි නේ..?? ආදරයයි ආකර්ශණයයි චපලකමයි අතරේ මං හිර වුණා. මං එතනින් එහාට කවදාවත් ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තර හෙව්වේ නෑ.
මං ආයෙත් එයාගෙ ඔලුව ආදරෙන් අතගෑවා. මගේ අතේ වෙනදට වඩා වැඩිපුර කොණ්ඩ ගස් ඉතිරි වෙලා තිබුණා..
මං ඒ දිහා බලනවා දැක්ක එයා "දැන් මගෙ කොණ්ඩේ යනවා අනේ. මොකක් හරි ට්‍රීට්මන්ට් එකක් කරන්න ඕනි. හරියයි නේ.." කියලා හරි ලස්සනට කිව්වා. මං ඒකට ලාවට හිනා වුණා. එයා ඒ කිව්ව විදියට මට ගොඩක් දේවල් ආපහු මතක් වුණා..

"මගේ සයිකල් එකේ අවුලක් අනේ. ගණං ගන්නෙපා. මොකක් හරි ට්‍රීට්මන්ට් එකක් කරන්න ඕනි. හරියයි නේ.." අවුරුද්දකටත් කලින් දවසක එයා එහෙම කිව්වා මට තාම ඇහෙනවා වගේ. එහෙම සුලුවට හිතපු ඒ ප්‍රශ්නේ අන්තිමට අපි දෙන්නා වෙන් කරලා, මාව ඔයාට නැතුව එයාටම අයිති කරලා දෙන තැනට වෙනකං එයි කියලා නිකමට වත් හිතුණේ නැති හැටි..

"මට කවදාවත් ළමයි හදන්න බෑ. මට ළමයි නෑ. ඒකයි සයිකල් එකේ අවුලක් තිබුණේ. ආ... දැන් හරි නේ. ඔයාට ඕනි දේ අහගත්තා නේ." මං එයාගෙන් දිගින් දිගටම ඒ ගැන අහපු දවසක එයා අන්තිමේ මෙහෙම කියලා මගේ ඇස් දෙක දිහා කේන්තිය මුහු වෙච්ච දුකකින් බලාගෙන හිටියා. "මට ඔයාව බඳින්න බෑ. මතක තියාගන්න ඔයාට ගොඩා...ක් ආදරේ කරන තව කෙල්ලෙක් මේ ලෝකේ ඉන්නවා. එයාට දුකක් දෙන්න එපා." එයාගේ ඒ වචන එයාගෙන් ඈත් වෙන්න මට උත්ප්‍රේරකයක් වුණා.

"ආච්චි කෙනෙක් සීයා කෙනෙක් වෙන්න බලන් ඉන්න මගේ අම්මයි තාත්තයි අසරණ කරන්නේ කොහොමද මං. මට බෑ තමයි ඔයාව බඳින්න. මං එයාව බඳිනවා." එයාගේ ඇස් දිහා බලාගෙන මං හිතුවා. ඊට පස්සේ පුදුම තරම් ඉක්මනට එයා මගෙන් මං එයාගෙන් ඈත් වුණා.

"බබා.." එයාගේ වචන වලින් මං ආපහු පියවි ලෝකෙට ආවා. "අද 24 නේද. මට ක්ලිනික් යන්න තියෙනවා. ආ... හෙට මැයි 25 නේද. ඔයාලගේ පළවෙනි ඇනිවසරි එක නේ...වෙඩින් ඇනිවසරි...." එයා ඇහැක් ගහලා දඟකාර විදියට ඇහුවා...

බෙඩ් ෂීට් එක ඇඟේ ඔතාගෙන එයා හිමීට ඇඳෙන් බැස්සා.
තව විනාඩි පහකට විතර පස්සේ...
"බබා.. මං යනවා.. ඔයා දැම්ම එන්නේ නෑ නේද.." මං නෑ කියන්න ඔලුව වැනුවා..

එයාගේ අඩි සද්දේ චුට්ට චුට්ට ඇහෙන්නේ නැතුව ගියා. ත්‍රී වීල් එකක් නවත්තන සද්දේ ඇහුණා. ඈතින් ඇහුණා එයාගෙ කටහඬ..

"පිළිකා රෝහළට..."

~ නිමි ~

Thursday, July 2, 2015

මම ජයම්පති.........෴





ඔහු කුස ය

ඔටුනු හිස ඇති ය

කම් නැති ය...

නිම් නැති ය

පෙම් කෙළිය

ඔබට මට...

මම
.
.
ජයම්පති ය

Friday, May 8, 2015

මරණයට අඬගසමි.............෴

.
.
.
.
.
නික්මෙන්න හේතුවක් කිසිවෙකුට නොහැඟෙන්න..
සුසුම් පොද ඉවත යනු හදවතට නොදැනෙන්න..
කිසිවෙකුට කඳුලක්ද සුසුමක්ද නොතබන්න..
මරණයට අඬගසමි පැමිණ මා ගෙනියන්න..
.

මගේ දෙන අභියසට ඔබ හෙමින් පැමිණෙන්න..
නෙතට හිමි කඳුළු කැට සුසුමකින් සඟවන්න..
ඇගෙ නෙතේ කඳුළු බිඳු ආදරෙන් පිසලන්න..
තහනම්ය ඔබව මට හොඳින් සිහියට ගන්න..
.

නුඹව හැඬ වූ අයුරු නිතර සිහියට ගන්න..
ආදරෙන් සිටි අයුරු මතකයට නොනගන්න..
මගෙ පැතුම පමණක්ම මතකයේ රඳවන්න..
හැකිය මා පැතු ලෙසම නුඹට ලොව ජයගන්න..
.

නුඹේ හද අරණෙ ලියු මගේ නම වියැකෙන්න..
සිනහවෙන් නිතර නුඹෙ මුව මඬල සරසන්න..
වසන්තය යළිත් එනු බලා හිත සනසන්න..
තවත් උරහිසක නුඹෙ හිස තබා සැනසෙන්න..
.
.
.
.
.

෴ රන්දු ෴

Saturday, April 25, 2015

කොහෙද නුඹ......෴




සොයමි මම
කොහෙද අද නුඹ කියනු මැන..
මතක ඇත දුන්න වග
කවරෙකුට දැයි මතක නැත..
එකල,
සිටියේ නුඹ
අසල මා කඳුළු සලමින..
කඳුළු කැට
මැව්වේ විසිතුරු සිහින පෙළ..
යළිදු,
අවැසියි නුඹ
තබා ගන්නට නොව මා ළඟ,
පාළු සීතල තැන්නක
උසම උස ශිඛරයක
මුදුනට රැගෙන ගොස් නුඹ
නිදහස් කරමි සුළඟට
සැහැල්ලුද නුඹ?
පාවී යනු මැන අවැසි දෙසකට
නැතිනම්….
පොළව සිප
සුණු විසුණු වෙනු මැන....
.
කොහෙද නුඹ
මගේ සිත
……..

.
.

෴ රන්දු ෴

Wednesday, March 18, 2015

මේ දෙව් ලොව නොවේ........෴



          මාර්තු මාසය ආරම්භ වනවාත් සමඟම වාගේ පේරාදෙණිය සරසවිය මනමාලියකගේ සිරි ගැනීම පේරාදෙණි සරසවි මාතාවගේ තුරුලේ සැනහෙන දරු දැරියන් සැමගේ සිත් කුල්මත් කරනව හැඟීම් ගොන්නක් ඇති කරවයි.

          වසර හතරක් පුරා විඳි මා නෙතින් විඳි ඒ සුන්දරත්වය, මුවෙහි වදන් ගොලුවී යන ඒ සුන්දරත්වය, දෑස් අලවන ඒ සුන්දරත්වය ඔබ හමුවට ගෙන ඒමට වචන භාවිතා කිරීම, ඒ සුන්දරත්වයට කරන නිගාවකි........

විඳින්න....
මිහිබට දෙව්ලොවේ අසිරිය.........




































































Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...